Belah es-Şam

Adı biçiminden geliyor: belah hurma tanesi demek, tatlı da o boyda ve o biçimde. Yoğurt ya da sütle, nişasta ve unla yoğrulan hamur tırtıklı bir sıkma ağzından kızgın yağa kısa parmaklar hâlinde bırakılıyor. Kızarınca sıcakken soğuk katra atılıyor — dışı gevrek kalıyor, içi boş ve şerbetli oluyor.

Gevrekliği ne veriyor

İki sıcaklık arasındaki fark. Sıcak hamur soğuk şerbete girdiğinde dış kabuk şerbeti içine çekmeden şekerleniyor. Şerbet ılıksa hamur onu emiyor ve tatlı ağırlaşıyor; tezgâhta saatlerce bekleyen belah es-Şam da aynı sebeple yumuşuyor.

Ramazanda nerede

Şam kökenli sayılıyor ve iftar sofrasının sabit tatlılarından. Ramazanda tatlıcıların önüne kazan çıkıyor, sıkma torbası doğrudan yağın üstünde çalışıyor ve satış kilo ile yapılıyor. Ramazan dışında da bulunuyor, ama asıl kalabalık orada.

Aynı tatlı, başka adlar

Bölgede birkaç adla dolaşıyor ve gezginin çoğu zaman zaten tanıdığı bir tatlı çıkıyor karşısına:

• Türkiye — tulumba
• İran — bamiye
• Irak — datlı

Nasıl yenir

Sıcakken, kızartıldığı yerde. Kâseyle ya da tartıyla alınıyor; az almak mantıklı çünkü birkaç saat içinde yumuşuyor. Yanında sade kahve ya da çay gidiyor.