Demirhindi Şerbeti

Demirhindi bir baklagilin meyvesi: Afrika kökenli, sıcak iklimde yetişen bir ağacın kabuklu bakla gibi meyveleri var, içi etli ve çekirdekli. Arapça adı temr hindî — “Hint hurması”. Tadındaki keskin ekşilik meyvedeki tartarik asitten geliyor. Şerbet üç şeyden ibaret: demirhindi, su ve şeker. Meyve suda yumuşayana kadar bekletiliyor, süzülüyor, tatlandırılıyor, sonra soğutulup buzla veriliyor.

Ne zaman içiliyor

Mısır’da ve Şam diyarında yaygın; asıl mevsimi Ramazan. Oruçtan sonra serinleten bir içecek sayıldığı için ikindiden iftara doğru talep artıyor ve satıcının kabı o saatte boşalıyor. Kokusunu ağırlaştırmak için portakal çiçeği suyu ya da gül suyu ekleniyor; ikisi de Şam mutfağının bildik kokuları.

Nasıl karşına çıkıyor

Geleneksel servisi süslü pirinç güğümden: satıcı güğümü sırtına alıyor, öne eğiliyor ve bardağa döküyor. Eski Şam’da bu iş sabit dükkândan çok gezen satıcının işi; sitedeki şerbetçiler kaydı o mesleği ve gezdiği hattı ayrıca anlatıyor. Meyve suyu dükkânlarında da soğutulmuş hâlde bulunuyor.

Savaş neyi değiştirdi

Suriye’deki savaşın ekonomik etkisi bu bardağa da vurdu: talep düştü, bazı satıcılar şekerin maliyetini kaldıramayıp şerbeti şekersiz vermeye başladı. Yani tadı yerine göre değişiyor; bardak elinde tatlı gelmezse bu ihmal değil.

Eve nasıl götürülür

Aktar ve baharatçı tezgâhlarında demirhindi kuru kabuk hâlinde, preslenmiş blok hâlinde ve kavanozda koyu macun olarak bulunuyor. Blok ve macun ağır ama sızdırmıyor; kuru kabuk hafif. Meksika’da tamarindo adıyla satılan gazlı içecekle ya da kokteyl karışımlarına giren demirhindi suyuyla karıştırma — bu üçü aynı meyveden çıkıyor ama aynı şey değil.