Keçiboynuzu Şerbeti

Bardaktaki koyu kahverengi sıvı kakaoya benziyor ama içinde kakao yok, kahve de yok, kafein de. Keçiboynuzu — Arapçası harrûb — kuru boynuzları kaynatılarak ya da pekmezi suya açılarak içiliyor. Suriye’de az sayıda çift mevsimli içecekten biri: yaz sıcağında buzlu, kışın sıcak.

İki ayrı yolu var

Birincisi kuru boynuzdan: sert kabuklar kırılıp suda kaynatılıyor, süzülüyor, şekerlenip soğutuluyor. İkincisi hazır pekmezden: bir kaşık dibs el-harrûb bir bardak suya açılıyor, karıştırılıyor, iş bitiyor. İkisinin tadı aynı değil — kaynatılanı daha hafif ve odunsu, pekmezden yapılanı koyu ve tatlı.

Neye benziyor

Herkesin ilk benzetmesi kakao. Doğru tarafı var: koyu renk, hafif toprak tadı, arkada kalan tatlılık. Ama kakaonun acılığı ve yağı yok, kafeini de yok — bu yüzden akşam geç saatte de içiliyor ve çocuğa da veriliyor.

Ağacı nerede

Keçiboynuzu ağacı Suriye sahilinde, Lazkiye ile Tartus arasındaki kıyı bandında ve Halep kırsalında doğal yayılış gösteriyor. Pekmezi de aynı bölgede kaynatılıyor: boynuzlar suda uzun süre kaynatılıp süzülüyor, sonra koyulaşana kadar kısılıyor. Kavanoz sahilden iç bölgeye giden ürünlerden.

Ramazan tepsisinde

Harrûb, iftar tepsisinde meyan kökü ve demirhindiyle aynı sırada dolaşıyor. Bu üçü cellabla birlikte Suriye’nin Ramazan içecekleri sayılıyor ve tezgâhlar o ay kuruluyor. Trablus’tan Şam’a Doğu Akdeniz’in ortak geleneği bu.

Kahvaltıda da var

Pekmezinin ikinci hayatı sofrada: tahinle karıştırılıp ekmeğe sürülüyor. Şerbetiyle aynı kavanozdan çıkıyor, oran değişiyor — şerbette bir kaşık suya, kahvaltıda bir kaşık tahine.